Kamienica Wilczkowska (Rynek nr 3)

Kamienica powstała na miejscu dawnego domu rodziny Wilczków, który pod koniec w. XVI przeszedł na własność Ubaldinich, a w w. XVII należał do Bzowskich; w l. 1713-1823 właścicielami kamienicy byli Rzewuscy, w l. 1834-1840 – Stanisław Skarbek, a po nim, do l. 30. w. XX, rodzina Riccich. Obecny, późnobarokowy wygląd otrzymała w wyniku przebudowy dokonanej przez Piotra Polejowskiego dla Michała i Franciszki Rzewuskich w l. 1770-72 (wyposażanie wnętrz, m.in. przez Stanisława Stroińskiego, trwało do r. 1775). Czterokondygnacyjna kamienica na wąskiej, prostokątnej działce, składa się z budynku frontowego, oficyny i podwórza. Trójosiowa fasada o podziałach lizenowych, w części pokrytych boniowaniem, wyróżnia się wysokiej klasy dekoracją rzeźbiarską dłuta Franciszka Olędzkiego, który wykonał konsole z figurami atlantów-rycerzy wspierających balkon I piętra oraz wieńczącą fasadę alegorię Sławy.

Artyści i rzemieślnicy

• Polejowski Piotr (1734-1776), rzeźbiarz i architekt
• Stroiński Stanisław (1719-1802), malarz
• Olędzki Franciszek (notowany od r. 1771, zm. 1792), rzeźbiarz

Bilbiografia

• Charewiczowa Ł., Czarna Kamienica i jej mieszkańcy, Lwów 1935 s. 18-20
• Вуйцик В., З історії львівьских кам’яниць, [w:] B. Bуйцик, Bибрані праці. До 70-річчя дня народження, Львiв 2004 („Вісник інституту «Укрзахідпроектреставрація», 14), s. 117-153 s. 117-123