Pałac Branickich

W w. XVIII własność Lubomirskich, Czartoryskich, Poniatowskich i Branickich, którzy dzierżyli dobra do r. 1921. Pałac wzniesiony w latach 1889-1896 według projektu Leandro Marconiego. Budowla ulokowana na skraju uroczyska, założona na wysokich suterenach, dwukondygnacyjna na planie prostokąta. Fasada akcentowana trzema ryzalitami: środkowym na osi oraz dwoma na osiach skrajnych. Partia centralna elewacji frontowej boniowana, w belkowaniu fryz z tryglifami i gładkim frontonem, poniżej portal wejściowy zwieńczony naczółkiem wspartym na konsolach. Powyżej duże okno doświetlające hall wewnątrz. Ryzality boczne boniowane, z oknami zwieńczonymi naczółkami. W elewacji ogrodowej na środku szeroki ryzalit z dwoma oknami w typie francuskim, poprzedzony ogrodem zimowym z półkolistym wykuszem, otoczonym tarasem ze schodami. Na osi ogrodu dwie wolnostojące kolumny wiodące do sali pod tarasem. W pobliżu stały osobne kuchnie. Na terenie uroczyska założono park w typie angielskim. Kompleks zniszczony w czasie I wojny światowej.

Artyści i rzemieślnicy

• Marconi Leonard (1835-1899), rzeźbiarz

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 11, Województwo kijowskie oraz uzupełnienia do tomów 1-10, Wrocław-Warszawa-Kraków 1997 s. 350-358
• Urbański A., Pro memoria: 4-ta serja rozgromionych dworów kresowych, Warszawa 1929 s. 101
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 12, Warszawa 1892 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XII/) s. 632
• Jaroszewski T. S., Rottermund A., Katalog rysunków architektonicznych Henryka i Leandra Marconich w Archiwum Głównym Akt Dawnych w Warszawie, Warszawa 1977, s. 61-64