Kościół Świętej Trójcy i klasztor benedyktynek

Kościół zbudowany w l. 1602-16, z fundacji ks. Macieja Wołkowicza. W r. 1618 przekazany Benedyktynkom z Jarosławia, które objęły placówkę w r. 1629 i zapewne w tym czasie budowa drewnianego klasztoru. W r. 1657 zrujnowany przez wojska Rakoczego. W r. 1694 bp Jerzy Alfred Denhoff podniósł zespół do rangi opactwa. Nowy kościół oraz pd. skrzydło klasztoru (pierwotnie tylko trzy skrzydła) wzniesiono w 3. ćw. XVIII w., m.in. dzięki donacji (1770-73) Franciszka Salezego Potockiego, wojewody kijowskiego. Poświęcony w r. 1775. Świątynia gruntownie przebudowana w l. 1857-91 za rządów ksieni Leonardy Hammermüllerówny, m.in. odnowienie wnętrza z restauracją malowideł ściennych, wzniesienie wsch. i przebudowa pd. skrzydła klasztoru. W r. 1941 pożar uszkodził klasztor, częściowo odbudowany w l. 1956-76. Kościół z prezbiterium skierowanym na pn., trzyprzęsłowy, z dwuprzęsłowym prezbiterium o zaoblonych narożnikach. Od wsch. kaplica Św. Anny, od pd. dwuprzęsłowa zakrystia. Polichromia autorstwa S. Stroińskiego wykonana w l. 1773-77. Ściany świątyni zdobią iluzjonistyczne ołtarze, częściowo przysłonięte neobarokowymi ołtarzami wyk. przez F. Majerskiego w l. 1893-1906. Klasztor barokowy, z licznymi fragmentami z XIX i XX w., o neorenesansowych elewacjach. W znacznej części rekonstruowany po zniszczeniach w r. 1941. W r. 1956-76 częściowa odbudowa.

Artyści i rzemieślnicy

• Majerski Ferdynand (1832-1921), rzeźbiarz
• Stroiński Stanisław (1719-1802), malarz

Bilbiografia

• Zabytki sztuki w Polsce. Małopolska, Warszawa 2016 s. 1109