Kościół parafialny pw. św. Walentego

Kałusz (Калуш), rejon kałuski, obwód iwanofrankowski, Ukraina

Kościół wzniesiono w l. 40. XIX w, w r. 1842 konsekrowany, w l. 1874-75 odnowiony. W r. 1886 sprawiono nowe ołtarze. Gruntowny remont i przebudowę przeprowadzono w l. 1910-12, wg proj. arch. T. Obmińskiego. Dodano dwie boczne kaplice, jeden z bocznych aneksów oraz wieżę. Wyposażenie było skromne. Kościół nieznacznie ucierpiał podczas I wojny światowej. W r. 1921 sumptem braci Felczyńskich świątynię wymalowano. W r. 1928 sprawiono nowy ołtarz gł. autorstwa J. Wojtowicza. Ostatni proboszcz opuszczając kościół zabrał ze sobą część wyposażenia. Po II wojnie światowej budowla służyła jako sala sportowa, a następnie przekazany Autokefalicznej Cerkwi Prawosławnej. W r. 1991 wierni odzyskali kościół i podjęli jego remont. Orientowany, murowany, tynkowany, o trójprzęsłowej nawie, węższym, jednoprzęsłowym prezbiterium zamkniętym półkoliście. Fasada trójpolowa z narożnikami ujętymi w przypory i częścią środkową w formie ryzalitu. Dachy dwuspadowe i wielospadowe, kryte dachówką.

Artyści i rzemieślnicy

Bilbiografia

  • Brzezina K., Kościół parafialny p.w. Św. Walentego w Kałuszu, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 10, Kraków 2002, s. 175-190
  • Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 23, oprac. M. Biernat, M. Łepkowski, K. Mamajko, J.K. Ostrowski, G. Ruszczyk, przy współpracy A. Betleja, A. Dworzak, R. Nestorow, T. Pasteczka, T. Zaucha, Kraków 2015 s. 42.
  • Kowalczyk J., Świątynie późnobarokowe na kresach. Kościoły i klasztory w diecezjach na Rusi Koronnej, Warszawa 2006 34, 44