Obmiński Tadeusz (1874-1932), architekt
Architekt, prof. i rektor Politechniki Lwowskiej, ojciec Ireny Wieczorkowej. W r. 1903, na zlecenie abpa Józefa Bilczewskiego (aby „nie dopuścić wedle możności do stawiania kościółków niestylowych”), opracował typowe projekty kościołów (na 200, 400 i 600 osób), które zostały powielone i były wypożyczane przez kurię do użytku inwestorów (projekty zostały też opublikowane w r. 1904 w lwowskim „Czasopiśmie Technicznym”). Koncepcje Obmińskiego zyskały ogromne uznanie i były wielokrotnie realizowane (z bardzo różnym stopniem wierności w stosunku do projektów), przede wszystkim w ciągu dekady 1904-1914, ale sporadycznie jeszcze w okresie międzywojennym. Na podst. wersji na 200 osób powstały kaplice i kościoły w: Bartatowie (parafia Obroszyn, 1911), Bogdanówce (parafia Podwołoczyska; 1909), Delawie (1912), Dobropolu (parafia Wiśniowczyk; 1904), Jaśniszczu (parafia Podkamień; 1905), Piłatkowcach (parafia Jezierzany; pośw. 1909), Rasztowcach (1911- 1913), na przedmieściu Święty Jan w Kołomyi (1910), w Załawiu (parafia Podhajczyki Justynowe; 1933-1935) i Żabiem (Parafia Kosów; 1909). Wersję na 400 osób zrealizowano w: Białobożnicy (1904-1907), Ceniawie k. Kołomyi (1904-1910), Hleszczawie (1907-1908), Jaremczu (parafia Delatyn; 1910, konsekracja 1913) i Zadwórzu (1907 lub 1908), a na 600 osób - w Bełzie „na Zameczku” (1907-1911), Brześcianach (1912-1914) i Trościańcu Wielkim (ukończony 1906). W Ładyczynie skompilowano rzut kościoła na 600 osób z fasadą kościoła na 400 osób (1913-1914, 1921-1922), w kaplicy w Germakówce (parafia Krzywcze, 1907) - rzut wersji na 600 osób z fasadą wersji na 200 osób, a w drewnianym kościele w Rybnie (parafia Kuty, 1928-1934) - elementy projektów świątyń na 200 i na 400 osób. Obmiński zaprojektował drewnianą kaplicę w Odajach (parafia Markowce), utrzymaną w niezwykle malowniczych formach (budowa 1925). W r. 1930 wziął udział w konkursie na projekt kościoła Matki Boskiej Ostrobramskiej na Łyczakowie we Lwowie i jego projekt został przyjęty do realizacji. Wielokrotnie podejmował prace w obiektach zabytkowych, w niektórych przypadkach silnie ingerując w historyczne struktury budowli. W latach 1907-1930 kierował pracami konserwatorskimi w katedrze łacińskiej we Lwowie (m.in. w r. 1908 odnowieniem kaplicy Boimów). Gruntownie przebudował kościół w Kałuszu, nadając mu formy neogotyckie (1910-1912). W r. 1912 opracował projekt przebudowy kościoła parafialnego w Samborze, przewidujący m.in. dodanie po bokach korpusu kopułowych kaplic, zrealizowany tylko częściowo (zróżnicowanie wysokości dachu nad nawą gł. i prezbiterium) w latach 1921-1930. W r. 1916 wg jego projektu wykonano odwodnienie terenu przy kościele Św. Jana Chrzciciela we Lwowie. Wg zapisu w inwentarzu kościoła w Śniatynie wykonał projekt jego przebudowy (zapewne nadał jej tylko ogólny kierunek, gdyż właściwy projekt był dziełem Erwina Wieczorka i Ireny z Obmińskich Wieczorkowej). Pozostały po nim liczne niezrealizowane projekty: kościoła w Stanisławowie (kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy „Ave Maria”?; przed 1903?), domu rekolekcyjnego Jezuitów przy ul. Dunin-Borkowskich we Lwowie (1906), kościoła w Czamuszowicach (ok. 1919-1920).