Kościół i szpital Św. Łazarza

Szpital św. Łazarza został ufundowany w r. 1616 przez kupca Marka Scharfenberga; na obecne miejsce przeniesiono go w r. 1618. Od tego czasu opiekę i patronat nad szpitalem sprawowało Bractwo Różańcowe przy kościele dominikanów. Obecny kościół i szpital wybudowany został w l. 1636-40 przez Ambrożego Przychylnego; wieże ukończono przed r. 1659. Po II wojnie światowej kościół użytkowany był przez wojsko; od r. 1989 budynki zajmuje szkoła chóralna. Zespół położony na stoku Góry Kaleczej, składa się kościoła i przylegających do niego symetrycznych, piętrowych skrzydeł szpitala. Kościół, niemal pozbawiony cech stylowych, ma prostokątną nawę i węższe prezbiterium, zamknięte prostą ścianą i flankowane kwadratowymi wieżami. Wnętrze, nakryte sklepieniem kolebkowo-krzyżowym, oświetlone jest ostrołukowymi oknami; elewacje zewnętrzne wieńczy gzyms na konsolach. Szpital otoczony jest murem z bramką od ul. Kopernika, po bokach której osadzono reliefy z w. XVII ukazujące sceny z legendy o Łazarzu.

Artyści i rzemieślnicy

• Przychylny Ambroży (właśc. Vaberene (Ambrosius) Nutclauss) (zm. 1641), budowniczy

Bilbiografia

• Zaucha T., Kościół i szpital p.w. św. Łazarza, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, cz. 1: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, red. J.K. Ostrowski, t. 19: Kościoły i klasztory Lwowa z okresu przedrozbiorowego (1), Kraków 2011, s. 197-214