Kościół farny pw. Św. Trójcy

Kościół zbudowany nad brzegiem Dźwiny w l. 1754-62 z funduszy kapituły wileńskiej staraniem proboszcza Kazimierza Łukaszewicza i sufragana wil. Aleksandra Horaina, według projektu Józefa Fontany pod kier. mistrza Ludwika Jazdowskiego. Po przeniesieniu parafii do kościoła bernardynów (1832) opuszczony, w 1843 zamknięty. Po adaptacji wnętrz (1858-62) pomieścił Centralne Archiwum Akt Dawnych Guberni Witebskiej i Mohylewskiej. W 1869 zniesione wieże i szczyty. W 1902 w gmachu pozostało archiwum gubernialne. Po 1945 pusty. W r. 1962 kościół wysadzony w powietrze. Trójnawowa hala zamknięta w prostokącie mieszczącym kwadratowe prezbiterium ujęte zakrystiami o zwierciadlanych sklepieniach. Fasada zwrócona ku Dźwinie dwuwieżowa, trójkondygnacyjna, gęsto podzielona zdwojonymi pilastrami; fasada zwrócona ku centrum miasta ślepa, zwieńczona wysokim postrzępionym szczytem z kamiennymi wazami.

Artyści i rzemieślnicy

• Fontana Józef III (1716-1773), architekt
• Jazdowski Ludwik, budowniczy

Bilbiografia

• Boberski W., Jamski P., materiały własne
• https://radzima.org/pl/object/7415.html [dostęp 4.04.2018]
• Szczepaniak, J., Zniszczone kościoły i klasztory na terenie dzisiejszej diecezji witebskiej [w:] Ziemia powstająca z popiołów. Wyprawa studencka na Wschodnią Białoruś i Smoleńszczyznę 20-28 sierpnia 2001 oraz 20-24 sierpnia 2002 r., Kraków: Parafia p.w. św. Mikołaja w Czulicach 2002 157