Cerkiew katedralna pw. Zaśnięcia NMP i i klasztor bazylianów

Cerkiew soborna zniesiona w kon. w. XIV. W r. 1623 miejsce męczeństwa Jozafata Kuncewicza. W l. 1745-55 i 1775-85 murowana pw. Wniebowzięcia NMP, wg proj. Józefa Fontany. Po kasacie bazylianów przeznaczona na prawosławny Sobór Uspienski (1799). W l. 1803-04 z inicjatywy gubernatora Michelsona przeprowadzona klasycyzacja świątyni (zdjęty barokowy ornament, barokowe szczyty zastąpione trójkątnymi frontonami, na skrzyżowaniu dach wystawiona okazała drewniana kopuła na cylindrycznym tamburze). W r. 1936 sobór wysadzony w powietrze. Odbudowany w l. 2000-2010 w kształcie po klasycyzacji. Pierwotnie monumentalna dwuwieżowa bazylika z transeptem w obrębie murów nawy, z krótkim, półkoliście zamkniętym prezbiterium z ambitem. Dwukondygnacyjna fasada o gęstej kolumnowej artykulacji. Budynki klasztorne współczesne katedrze, skupione po jej pn stronie, wokół prostokątnego podwórza, z trójkondygnacyjnym korpusem głównym o 20-osiowej elewacji, podzielonej szerokimi pilastrami w wielkim porządku. Od 1920 roku w głównym korpusie klasztoru technikum.

Artyści i rzemieślnicy

• Fontana Józef III (1716-1773), architekt

Bilbiografia

• Boberski W., Jamski P., materiały własne
• Архітэктура Беларусі. Энцыклапедычны даведнік, Мінск 1993 s. 123
• https://radzima.org/pl/object/5429.html [dostęp 4.04.2018]