Zamek

W. XVI własność rodziny Ludzickich (Łudzickich), ok. 1590-1620 fundacja zamku obronnego na planie kwadratu z basztami w narożach (w jednej kaplica, w drugiej zbrojownia). Zamek zniszczony podczas wojen kozackich i tureckich, po r. 1715 odrestaurowany przez Adama Mikołaja Sieniawskiego. Następnie włości w rękach Augusta Aleksandra Czartoryskiego, a już w r. 1753 przypadły Stanisławowi Lubomirskiemu. Po pożarze z r. 1803 i stacjonowaniu wojsk rosyjskich w latach 1809-1815 zamek poważnie zniszczony; w r. 1817 należał do Konstancji Lubomirskiej, ż. Seweryna Rzewuskiego. W r. 1823 majątek wystawiony na licytację i nabyty przez bankiera Elkana de Elkansberga, sprzedany rodzinie Nikorowiczów, którzy dzierżawili włości Janowi Fedorowiczowi. W poł. w. XIX dobra grzymałowskie objęła Julia Nikorowicz i wniosła je w małżeństwo z Leonardem hr. Pinińskim h. Jastrzębiec, który zjednoczył cały pierwotny obszar majątku i rozpoczął przebudowę zamku na pałac.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 7, Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. s. 56-67.
• Czołowski A., Dawne zamki i twierdze na Rusi Halickiej, Lwów 1892 (http://kpbc.umk.pl/dlibra/doccontent?id=92817) s. 14-16
• Polaczkówna H., Z przeszłości miasta Grzymałowa, [w:] Księga pamiątkowa ku czci Leona Pinińskiego, t. 2, Lwów 1936, s. 189
• Kunzek T., Przewodnik po województwie tarnopolskim, Tarnopol 1928 s. 150-151