Założenie parkowo-ogrodowe

Miasto nad Prypecią, od r. 1764 własność dziedziczna Oskierków h. Murdelio, po insurekcji kościuszkowskiej majątek skonfiskowano. W latach 1810-1820 włości nabył Aleksander Horwatt, którego spadkobiercy dzierżyli Narowlę do pierwszej wojny światowej. Park zakomponowany po wzniesieniu pałacu w 1850 roku, graniczący z jednej strony z rzeką Prypeć. Do kompleksu wiodła brama wjazdowa wg projektu Tadeusza Rostworowskiego, w formie dwóch słupów z doryckimi kolumnami i wydatnym gzymsem, z furtkami dla pieszych. W pobliżu ulokowano domek odźwiernego z elementami neogotyku. W kierunku pałacu prowadziła zadrzewiona aleja (druga droga wiodła ku studni i murowanemu budynkowi stajni z charakterystycznymi słupami w elewacjach bocznych). Przed pałacem rozciągał się kolisty gazon ocieniony starymi lipami (w pobliżu wytyczono kort tenisowy!). Drugi gazon przy Prypeci miał kształt owalu i mieścił basen z fontanną, kamiennymi ławkami, kolumnami, trejażami oraz stopniami schodzącymi do rzeki. Wzdłuż alei prowadzącej do folwarku stały rosarium, lodownia, oficyna i oranżeria. W parku alejki obsadzono szpalerami drzew i klombami kwiatów. Na terenie parku znajdowała się stara studnia ujęta w altanę i neogotycka kaplica z nagrobkami członków rodziny Horwattów. Ponadto na cyplu przy brzegu Prypeci stała klasycystyczna wieża-altana, z parterem na planie kwadratu, arkadami w elewacjach bocznych i glorietą w zwieńczeniu. Założenie parkowo-ogrodowe niezachowane.

Artyści i rzemieślnicy

• Roztworowski Tadeusz (1862-1928), architekt, malarz

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 1, Województwa mińskie, mścisławskie, połockie, witebskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991 s. 113-115
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 6, Warszawa 1885 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_VI) s. 917
• Urbański A., Podzwonne na zgliszczach Litwy i Rusi, Warszawa 1928 s. 113
• Чантурия В., Архитектура Беларуси конца XVIII — начала XIX в, Минск 1962 s. 59