Założenie parkowo-ogrodowe

Od w. XVI do r. 1687 własność Krasickich, a następnie Modrzewskich, Tarłów i Potockich. W r. 1834 majątek zakupili Sapiehowie, którzy dzierżyli dobra do II wojny światowej. Rozległy ogród krajobrazowy otaczający zamek rozplanowała rodzina Sapiehów od poł. w XIX do lat 30. w. XX. W jego kompozycji zachowały się szpalery lipowe (relikty wcześniejszego założenia geometrycznego, powstałego jako ogrody zamkowe). Z okresu poprzedzającego lokację warowni pochodzą najstarsze okazy dębów (innym znaczącym elementem w kompozycji jest staw pochodzący z wcześniejszego założenia, który podczas przebudowy ogrodu zyskał nieregularny kształt z cyplem i wyspą pośrodku). Na północ od zamku, na wprost wieży zegarowej i mostu, zachował się drugi staw o bardzo regularnym kształcie i ocembrowanych brzegach. Dawne rozległe rozlewiska oraz fosy i wały wokół zamku zniwelowano w XIX wieku. Oprócz rozległych parterów wodnych, cechą charakterystyczną założenia jest duża liczba drzew obcego pochodzenia, jak m.in.: korkowiec amurski, orzech czarny, orzesznik gorzki, platan klonolistny, tulipanowiec amerykański, daglezja zielona, sosna wejmutka, glediczia trójcierniowa, cypryśniki – błotny, Lawsona i groszkowy, żywotniki – olbrzymi, zachodni i japoński, miłorząb dwuklapowy czy klon srebrzysty Z drugiej strony skupiono drzewa szpilkowe na obrzeżach, stanowiąc zwartą i zamkniętą granicę ogrodu. Na szczególną uwagę zasługują tzw. drzewa rodowe Sapiehów sadzone z okazji narodzin potomków – lip upamiętniających córki i dębów upamiętniających synów. Na terenie założenia, oprócz zamku i parku, znajduje się kilka innych obiektów zabytkowych: oficyna zwana domkiem szwajcarskim, stajnie cugowe, brama z kordegardą we wschodniej kurtynie ogrodzenia oraz brama tzw. południowa.