Założenie parkowo-ogrodowe

Na początku doby nowożytnej dobra boczejkowskie należały do ks. Mścisławskich, a następnie drogą wiana przeszły na rodzinę Ciechanowieckich h. Dąbrowa, która dzierżyła włości aż do traktatu ryskiego w r. 1921. Pałac w Boczejkowie znajdował się w centrum założenia parkowo-ogrodowego. Od wsch. rósł las tworzący "avant-cour" z aleją wjazdową wysadzaną topolami, dziedzińcem, parkiem i sadem. Przy drodze ulokowano dworek łowczego na planie prostokąta, z dziewięcioosiową fasadą dzieloną pilastrami, portykiem pośrodku i czterospadowym dachem. Przed gazonem stała murowana brama, a dworek otaczał ceglany mur. Olbrzymi dziedziniec przedpałacowy ożywiał pośrodku wielki klomb. Główną bramę wjazdową tworzyły masywne słupy z pawilonami, wzbogacone o pozorne ryzality z trójkątnymi szczytami (w w. XIX jeden wykorzystywano jako kaplicę). Bliżej pałacu znajdowały się dwie oficyny nawiązujące stylistyką do pałacu. Park rozciągał się na zach. od pałacu i sięgał rzeki, z symetrycznie rozłożonymi drzewami. Od pd. przylegały do niego sady schodzące tarasami, stykające się z tarasami ogrodu francuskiego. Na pn. wytyczono stawy i budynki gospodarskie. Obok rozlokowano oranżerie i cieplarnie z ananasarnią oraz domem ogrodnika. Na terenie stał lamus (zamieniony z czasem na salę bilardową), otoczony kolumnową galerią. Przez park przechodził kanał przekopany w r. 1843. Ogrody w typie francuskim schodziły czterema tarasami w kierunku zach (zakomponowano je w m.in. formie lipowych labiryntów). Istnieją przesłanki, że kompleks zakomponował słynny francuski ogrodnik Le Notre, aczkolwiek bardziej przypominają one kompleksy parkowe przy carskich pałacach. Założenie częściowo zachowane (ocalał dworek łowczego i jeden pawilon).

Artyści i rzemieślnicy

• Le Notre, ogrodnik

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 1, Województwa mińskie, mścisławskie, połockie, witebskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991 s. 220-222
• Антипов В.Г., Парки Белоруссии, Минск 1975 s. 20