Założenie dworsko-ogrodowe
Ilnik (Ιльник), rejon turczański, obwód lwowski, Ukraina
Początki miejscowości sięgają w. XV. W r. 1431 Władysław Jagiełło nadał wieś Ilnik wraz z Jawora i Turką Wanczałuchowi z Wegier. W w. XVIII wieś była podzielona na kilka części należących do Tarły, Jaworskiego, Turzańskiego, Szeptyckiego, Zaniewicza, Krzeczkowskiego, Waśka Komarnickiego, Smolejczat i Rapczyca. Od nazwy wsi wywodzi się rodzina Illnickich h. Sas, która zamieszkiwała te tereny w XVIII stuleciu. Za przywilejem Augusta III z r. 1760 Jakub i Antonina z Twardowskich Ilniccy i Bazyli Ilnicki otrzymali półtora łana wójtostwa i pusty łan wolniczy w dożywotnie użytkowanie. W r. 1800 przyłączono Ilnik do dóbr Borynia. Właścicielem miejscowości Ilnik, od co najmniej końca w. XIX aż do r. 1939, był Jan Liebig i współwłaściciele. W r. 1572 Mikołaj Tarło zamierzał wybudować w Ilniku murowany zamek. Tamtejszy drewniany dwór wraz z folwarkiem został pokrótce opisany w księdze lustracyjnej ekonomii samborskiej z r. 1687. Założenie dworsko-ogrodowe niezachowane.
Bilbiografia
- http://mapire.eu/en/synchron/surveys/?left-layers=here-aerial%2C70&right-layers=osm%2C67&bbox=2568771.43643724%2C6287461.526396672%2C2575631.6597258346%2C6294207.094142838 [dostęp: 09.08.2022]
- Quirini-Popławski R., Kaplica publiczna p.w. Matki Boskiej szkaplerznej w Ilniku, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. III: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 5, Kraków 1997
- Pulnarowicz W., U źródeł Sanu, Stryja i Dniestru (historja powiatu turczańskiego), Turka 1929 s. 6, 94, 128-129.