Synagoga

Zbudowana w r. 1742. Drewniana. Sala główna na planie kwadratu (9 x 9 m, wys. ścian 5,5 m, wys. kopuły 9,5 m), poprzedzona sienią z babińcem na piętrze, dostępnym zewnętrznymi zabudowanymi schodami dostawionymi od zachodu. Ściany konstrukcji zrębowej z lisicami, sieni i babińca sumikowo-łątkowe, wszystkie odeskowane pionowo. Okna sali bliźniacze, prostokątne, rozmieszczone po dwa na zewnętrznych ścianach. Dach nad korpusem dwukondygnacyjny, pseudołamany, krokwiowo-jętkowy. Sala główna przekryta ośmioboczną kopułą na bębnie. Aron ha-kodesz w formie wysokiej polichromowanej szafy z nachyloną nadstawą wkraczającą w strefę bębna kopuły. Szafa na rodały ujęta kolumnami i ażurowymi skrzydłami, zwieńczona baldachimem z lambrekinem. Bima ośmioboczna, otoczona ażurową balustradą. Ściany i sklepienie polichromowane (wy. Jehiel Michael syn Pereca i Samuel , syn Salomona, 1792-1809), wpisujące się kompozycją w układ architektoniczny wnętrza, z iluzjonistycznie malowanymi gzymsami, portalami, kartuszami, z wicią roślinną, tablicami z inskrypcjami, wazami, drzewami, zwierzętami i ornamentami rokokowymi. Synagoga zniszczona w czasie II wojny światowej.

Artyści i rzemieślnicy

• Jehiel Michael, malarz
• Samuel syn Salomona, malarz

Bilbiografia

• Piechotkowie M., K., Bramy Nieba. Bóżnice drewniane na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej, Warszawa 2015