Synagoga

Zbudowana po r. 1692, na miejscu starszej, drewnianej. Murowana. Sala główna na planie zbliżonym do kwadratu (20,55 x 19,84 m, wys. sklepienia 14,5 m), z przylegającym od południa niskim, przesklepionym babińcem i od zachodu sienią z babińcem na piętrze i narożnym pomieszczeniem (sień późniejsza, przypisywana Piotrowi Beberowi z Wrocławia). Ściany sali wsparte od pn. i płd. przyporami. Dach pogrążony, ukryty za wysoką arkadową attyką, od zachodu zwieńczoną grzebieniem, z dekoracyjnymi ażurowymi wieżyczkami w narożnikach. Ściana sieni z trzema późnobarokowymi portalami, z szeregiem trójkątnych szczytów, za którymi dachy o kalenicach prostopadłych do ścian sali. Wnętrze sali głównej z czterema wolnostojącymi słupami dzielącymi sklepienie na dziewięć pól przekrytych sklepieniami krzyżowymi, dekorowanymi sztukaterią. Ściany dzielone pilastrami na trzy pola w których zamknięte półkoliście okna; poniżej okien fryz arkadkowy. Aron ha-kodesz stiukowy, dwukondygnacyjny, z nadstawą. Bima prostokątna, w formie ażurowej altany z kutego żelaza. Wnętrze sali polichromowane. Synagoga spalona w czasie II wojny światowej, częściowo odnowiona.

Artyści i rzemieślnicy

• Beber Piotr (zm. 1711), architekt i budowniczy

Bilbiografia

• Piechotkowie M., K., Bramy Nieba. Bóżnice murowane na ziemiech dawnej Rzeczypospolitej, Warszawa 1999
• http://cja.huji.ac.il/wpc/browser.php?mode=set&id=10342 [dostęp 22.09.2017]