Synagoga

Sala główna zbudowana w 2 ćw. XVII w., w 1646 dobudowany drugi babiniec w przyziemiu, w 1765 restauracja całej bóżnicy. W pocz. XIX w. powiększona sień i nadbudowany nad nią babiniec, w późniejszym czasie kilkukrotne przeróbki dachów nad babińcami. Synagoga spalona przez Niemców 22 lub 24 czerwca 1941 r. Drewniana, głównie konstrukcji zrębowej (sale bocznych pomieszczeń łączone ze sobą za pomocą łątek), z wysoką salą główną na rzucie zbliżonym do kwadratu, otoczoną z trzech stron pomieszczeniami sieni (od zach.) i parterowych babińców (od pn. i pd.). W zach. narożnikach alkierze, pierwotnie na pietrze otoczone galeriami. Sala przekryta kolebka o koszowym przekroju. Ściany wewnętrzne pokryte polichromią. Aaron ha-kodesz wysoki, dwukondygnacyjny. Bima w formie ośmiobocznej "kapliczki".

Bilbiografia

• Piechotkowie M., K., Bramy Nieba. Bóżnice drewniane na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej, Warszawa 2015 s. 549-558