Synagoga Wielka

Usytuowana na terenie Szulhofu, między ul. Żydowską a Niemiecką. Zbudowana po r. 1633, na miejscu drewnianej z r. 1573. Kilkukrotnie niszczona i restaurowana, przebudowywana. Wysadzona w powietrze w r. 1944, po wojnie rozebrana. Murowana. Sala główna na planie kwadratu (22,5 x 22, wys. 11,4 m), z przylegającymi do niej: sienią od pd., babińcami od zach. i pn. Pierwotnie przykryta dachem pogrążonym, z attyką, później zmienionym na dach dwuspadowy, z klasycystycznym szczytem zach., w którym dwukondygnacyjna, drewniana, polichromowana kolumnada osłaniająca ślepą galerię. Wnętrze sali dzielone na dziewięć pól czterema masywnymi kolumnami podtrzymującymi sklepienie - przecinające się kolebki z lunetami. Sklepienie pokryte stiukową dekoracją geometryczną. Ściany dzielone pilastrami na trzy pola, z których środkowe węższe. Okna zamknięte łukami odcinkowymi, po trzy na każdej ze ścian. Aron ha-kodesz w formie polichromowanego "ołtarza" z nadstawą. Bima w formie wielobocznej rokokowej kaplicy wspartej na wysmukłych kolumnach dźwigających ażurową latarnię, polichromowana (autor pomysłu J.K. Glaubitz?).

Artyści i rzemieślnicy

• Glaubitz Jan Krzysztof (ok. 1700-1767), architekt

Bilbiografia

• Piechotkowie M., K., Bramy Nieba. Bóżnice murowane na ziemiech dawnej Rzeczypospolitej, Warszawa 1999 s. 224-229
• Synagogues in Lithuania N-Ź, Vilnius 2010 s. 283-293, il. 1-44