Synagoga Wielka

Zbudowana w r. 1648. Murowana. Sala główna wysoka, na planie zbliżonym do kwadratu, otoczona niskimi pomieszczeniami: od zachodu sienią, od północy i południa babińcami, oraz przyszkółkiem w narożniku płd.-zach. Okna sali wysokie, zamknięte półkoliście (jedynie okno nad aron ha-kodeszem okrągłe), umieszczone w głębokich glifach, po trzy na każdej ze ścian. Sala przykryta wtórnie dachem dwuspadowym naczółkowym, pozostałe pomieszczenia dachami pulpitowymi, narożny alkierz dachem piramidalnym. Wewnątrz sali na środku bima - podpora o czterech masywnych ośmiobocznych filarach połączonych arkadami, nad którymi filar podtrzymujący sklepienie - cztery kolebki z lunetami krzyżujące się w narożnikach. Przestrzeń między filarami bimy przekryta kopułką z negatywem latarni. Aron ha-kodesz klasycystyczny, z końca XVIII lub pocz. w. XIX, jednoprzęsłowy, ujęty parą kolumn wysuniętych przed pary kanelowanych pilastrów, zwieńczony nadstawą z wnęką na Tablice Przykazań. Ściana wschodnia sali polichromowana. Synagoga spalona w r. 1919, odrestaurowana, zniszczona ponownie w czasie II wojny światowej, w 1964 rozebrana.

Bilbiografia

• Piechotkowie M., K., Bramy Nieba. Bóżnice murowane na ziemiech dawnej Rzeczypospolitej, Warszawa 1999