Synagoga Stara

Zbudowana w końcu XVII lub na początku XVIII, rozbudowana w w. XVIII. Murowana. Sala główna na planie prostokąta, poprzedzona sienią później nadbudowaną piętrem, z dobudowanym od północy babińcem. Ściany sali artykułowane parami szerokich pilastrów zwieńczonych gzymsem, z oknami prostokątnymi, zamkniętymi półkoliście, rozmieszczonymi po dwa na każdej ze ścian. Dach pogrążony, dwukorytowy, czteropołaciowy, osłonięty wysoką arkadową attyką ze ślepymi ośmiobocznymi wieżyczkami w narożnikach. Attyka zwieńczona sterczynami, nad ścianami płd. i pn. równomiernie rozmieszczonymi, gęstymi, nad ścianami wsch. i zach. przerwanymi trzema szczytami o płynnym narysie. Wnętrze sali przekryte sklepieniem żaglastym z lunetami. Okna w głębokich glifach, ujęte kolumienkami. Na ścianach, pod parapetami fryz arkadowy. Aron ha-kodesz rozbudowany, dwukondygnacyjny, ze zwieńczeniem; dolna kondygnacja ujęta parami kolumienek, z ażurowymi skrzydłami z wici roślinnej. Bima w formie podestu obwiedzionego kutą żelazna balustradą. Synagoga w stanie ruiny.

Bilbiografia

• Piechotkowie M., K., Bramy Nieba. Bóżnice murowane na ziemiech dawnej Rzeczypospolitej, Warszawa 1999 s. 259-261