Synagoga

Zbudowana prawdopodobnie w drugiej połowie w. XVII, na miejscu starszej, drewnianej. Sala główna na planie prostokąta, z dobudowaną od zachodu niższą sienią podzielona na trzy pomieszczenia i od południa również niższym babińcem przekrytym kolebką z lunetami. Ściany sali z kamienia łamanego, z przyporami, dach pogrążony, prawdopodobnie dwukorytowy, schowany za attyką dekorowaną ślepymi półkolistymi arkadami; w arkadach otwory strzelnicze. Sala przekryta sklepieniem kolebkowym z lunetami, w których oka prostokątne zamknięte półkoliście, umieszczone w głębokich glifach, po trzy na ścianach pn. i płd., po dwa na zach. i wsch., gdzie w osiach środkowych, nad aron ha-kodeszem i wejściem do sali wysoko umieszczone okna okrągłe. We wnętrzu sali aron ha-kodesz (1754) stiukowy, polichromowany, ujęty parą półkolumn, z Tablicami Przykazań w nadstawie i kartuszem ze wspinającymi się lwami w zwieńczeniu. Synagoga po II wojnie światowej zrujnowana, w r. 2015 odrestaurowana.

Bilbiografia

• Piechotkowie M., K., Bramy Nieba. Bóżnice murowane na ziemiech dawnej Rzeczypospolitej, Warszawa 1999 s. 254-255