Synagoga

Zbudowana w pierwszej poł. w. XVII (?), w r. 1648 zrujnowana, w 1690 odbudowana, w 1730 restaurowana, w 1892 przebudowana część zewnętrzna. Drewniana. Sala główna na planie zbliżonym do kwadratu, dzielona na trzy nawy, z których środkowa wyższa. Otoczona z trzech stron pomieszczeniami: parterowymi babińcami od płd. i pn. od zach. sienią z babińcem na pietrze, z piętrowymi alkierzami w narożnikach; alkierze i zachodni babiniec z nadwieszonymi galeriami wspartymi na słupach. Ściany konstrukcji zrębowej, sali z lisicami, bocznych babińców łątkowo-sumikowe. Okna sali bliźniacze, prostokątne, rozmieszczone po dwa na zewnętrznych ścianach. Dach nad salą główną łamany, dwukondygnacyjny, dolna kondygnacja czterospadowa, górna półszczytowa. Dachy nad alkierzami czterospadowe, pozostałych pomieszczeń pulpitowe. Nad nawą główna sali kolebka, nad bocznymi płaskie stropy. Aron ha-kodesz trzykondygnacyjny, jednoprzęsłowy, z dekoracją z wici roślinnej, ptaków i zwierząt. Bima ośmioboczna. Ściany sali polichromowane. Niezachowana.

Bilbiografia

• Piechotkowie M., K., Bramy Nieba. Bóżnice drewniane na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej, Warszawa 2015 s. 451-454