Synagoga

Zbudowana prawdopodobnie w pierwszej połowie w. XVIII, w r. 1803 przebudowana. Drewniana. sala główna na planie zbliżonym do kwadratu (7,9 x 7,6 m, wys. ścian 4,7 m, wys. sklepienia 7,1 m), poprzedzona sienią z babińcem na pietrze. Pierwotnie niski babiniec także przy południowym boku sali. Ściany konstrukcji zrębowej, sali głównej z lisicami, obite pionowo deskami. Okna sali pojedyncze, prostokątne, rozmieszczona po dwa na każdej ze ścian. Nad całością dach krokwiowo-jętkowy, czterospadowy, z małymi szczycikami, kryty gontem. Wnętrze sali przekryte płaską kolebką wbudowaną w więźbę; czoło kolebki odeskowane w jodełkę. Aron ha-kodesz (1803) polichromowany, w formie szafy na rodały ustawionej na cokole, ujętej pilastrami, zwieńczonej nadstawą sięgającą fasety, z malowanym kartuszem podtrzymywanym przez lwy. Bima ośmioboczna, altanowa, z ażurowym baldachimem. Ściany sali polichromowane, z dekoracją przypominająca rozpięta tkaninę; na ścianach tablice z tekstami, motywy roślinne i zwierzęce. Synagoga zniszczona w latach 1941-43.

Bilbiografia

• Piechotkowie M., K., Bramy Nieba. Bóżnice drewniane na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej, Warszawa 2015 s. 412-414