Synagoga

Zbudowana w pocz. w. XVIII, rozbudowana w kon. XIII o galerię zach., w poł. XIX o babińce boczne. Drewniana. Sala główna na planie zbliżonym do kwadratu (13 x 12 m, wys. ścian 7,5 m, wys. sklepienia 9,5 m), poprzedzona sienią z babińcem na pietrze, dostępnym z dwukondygnacyjnej pięcioprzęsłowej galerii dostawionej do ściany zachodniej. Środkowe przęsło galerii wysunięte. Od strony pn. i pd. dobudowane jednokondygnacyjne babińce. Konstrukcja ścian korpusu zrębowa, konstrukcja galerii słupowa, babińców bocznych sumikowo-łątkowa. Okna sali bliźniacze, po dwa na każdej ze ścian. Korpus przekryty dachem dwukondygnacyjnym (dolna kondygnacja czterospadowa, górna półszczytowa), dach galerii podsunięty pod okap dachu korpusu; nad wysuniętym przęsłem galerii kopułka. Sala główna i babiniec zach. przekryte sklepieniami - kolebkami wbudowanymi w więźbę. Aron ha-kodesz w formie szafy ustawionej na konsolach, ze snycerską dekoracją z wici roślinnej z gronami i ptakami. Bima w formie ośmiobocznej altany - kaplicy (1730). Ściany sali polichromowane (1755). Synagoga zniszczona w czasie II wojny światowej.

Bilbiografia

• Piechotkowie M., K., Bramy Nieba. Bóżnice drewniane na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej, Warszawa 2015