Synagoga

Zbudowana w k. w. XVII lub pocz. XVIII, z dobudowaną sienią z babińcem w 2 poł. w. XVIII lub pocz. XIX. Drewniana. Sala główna na planie kwadratu (11,2 x 11,2 m, wys. ścian 6,6 m, wys. sklepienia 10,6 m), na wysokiej kamiennej podmurówce. Ściany konstrukcji wieńcowej z lisicami. Okna bliźniacze, prostokątne, zamknięte łukiem odcinkowym, po dwa na każdej ze ścian (na ścianie zach. zasłonięte przybudówką). Dach krokwiowo-kleszczowy, dwukondygnacjowy, z górną kondygnacją półszczytową, dolną niską czterospadową. Nad salą spłaszczona kolebka wbudowana w dach. Aron ha-kodesz z 1795, dwukondygnacyjny, trójprzęsłowy z orłem w zwieńczeniu, zdobiony dekoracją snycerską z motywami roślinnymi i polichromią. Bima ośmioboczna, otoczona balustradą tralkową. Ściany wnętrza wtórnie obite deskami. Dobudówka od zachodu murowana, z sienią i izbą w przyziemiu oraz babińcem na piętrze, dostępnym zewnętrznymi schodkami dostawionymi od północy. Dach trójpołaciowy, łamany, mansardowy. Synagoga zniszczona w czasie II wojny światowej.

Bilbiografia

• Piechotkowie M., K., Bramy Nieba. Bóżnice drewniane na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej, Warszawa 2015