Synagoga

Zbudowana w r. 1692. Murowana. Sala główna na planie zbliżonym do kwadratu (13,5 x 11,8, wys. sklepienia 11,2), z niską sienią z wydzielona izbą, niższym babińcem od północy i klatka schodową w pn.-zach. narożniku, wydrążoną w grubości muru. Dach nad salą pierwotnie pogrążony, osłonięty attyką grzebieniastą, dekorowaną arkadowym fryzem; arkadki zamknięte łukami w kształcie oślego grzbietu. Nad salą sklepienie kolebkowe z lunetami, umieszczonymi po trzy wzdłuż ścian bocznych. Spływy sklepienia zakończone kamiennymi służkami. Okna wysokie, wąskie, zamknięte ostrołukowo, rozmieszczone po trzy w ścianach bocznych i po dwa w ścianach wsch. i zach., gdzie dodatkowe niewielkie okrągłe okienka w osiach środkowych. Ściany sali dzielone gzymsem, dolna część gładka, górna z motywem fryzu złożonego z łuków pełnych i wklęsło-wypukłych. Aron ha-hodesz wysoki, ujęty parą wysmukłych kolumn, z nadstawą w której Tablice Przykazań. Bima ośmioboczna, otoczona kamiennymi arkadami (niezachowana). Synagoga zniszczona w czasie II wojny światowej, po wojnie odrestaurowana, obecnie zaniedbana.

Bilbiografia

• Piechotkowie M., K., Bramy Nieba. Bóżnice murowane na ziemiech dawnej Rzeczypospolitej, Warszawa 1999 s. 256-258