Stodoła

W w. XVI dobra był królewszczyzną, a następnie własnością Michała Hrybunowicza Bajbuzy, Aleksandra Wiśniowieckiego i Radziwiłłów. W w. XVIII majątek nabył Paweł Łęski, którego rodzina pozostała właścicielami majątku do r. 1939. W r. 2006 rozpoczęto remont zachowanych budynków gospodarczych, a od r. 2012 na terenie majątku funkcjonuje „Park Muzeum Interaktywnej Historii Suła”. Wzniesiona w 1. poł. w. XIX stodoła została zniszczona przez pożar w r. 2018. Murowana z kamienia i cegły, na planie prostokąta, parterowa, nakryta dachem dwuspadowym. W dłuższej, jedenastoosiowej elewacji znajdowało się dziesięć niewielkich prostokątnych okien oraz szerokie drzwi ujęte w ceglane obramienie. W jednej z krótszych elewacji umieszczono szerokie drzwi ujęte w ceglane obramienie, a w jednej ze ścian szczytowych okno zamknięte łukiem odcinkowym.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 2, Województwa brzesko-litewskie, nowogródzkie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1992 s. 362-363
• Федорук А. Т, Старинные усадьбы Минского края, Мінск 2000 s. 164-167
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 11, Warszawa 1890 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XI/) s. 579