Stajnia w dawnym zespole dworsko-parkowym

W 2 poł. XVIII w. dobra w rękach Jana Lubańskiego, po 1885 jego syna Aleksandra. Wówczas zakończona budowa dużego założenia dworsko-parkowego o pow. ok. 10 ha, położonego na tarasach wzdłuż niewielkiego potoku i kanałów, na których utworzono dwa duże zbiorniki wodne (o pow. 2 ha). Dwór wzniesiony w 2 poł. XIX w. w najwyższym punkcie założenia, spalony w czasie I wojny światowej lub wkrótce po niej. Stajnia z k. XIX w., położona w głębi parku, nad stawem, po pożarze dworu zaadaptowana na siedzibę właścicieli majątku. Obecnie przebudowana, nadbudowana o kondygnację, mieści rozlewnię wód mineralnych. Budynek murowany z kamienia polnego, założony na planie wydłużonego prostokąta, pierwotnie parterowy, z 5-osiową piętrową częścią środkową z użytkowym poddaszem. Dachy dwuspadowe. Elewacja frontowa 13-osiowa, górne kondygnacje otynkowane, okna dolnej kondygnacji w tynkowych opaskach.

Bilbiografia

• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 251
• Федорук А. Т., Старинные усадьбы Минского края, Минск 2000 s. 350-1