Spichrz

Spichlerz z I poł. XIX w., w dobrach pierwotnie należących do Gasztołdów, w 1558 nadanych Marcinowi Hryszkiewiczowi Kimbarowi, w 2 poł. XVI w. przejętych przez Stanisława Naruszewicza, w r. 1628 zakupionych przez rodzinę Rudomina-Dusiackich a w 1677 przez Salmonowiczów. Od r. 1710 do II wojny światowej w rękach rodziny Biegańskich. W XVIII w. wzniesiony modrzewiowy dwór i kaplica. Dwór i większość zabudowań spalonych we wrześniu 1939 przez wojska radzieckie. Zachowany drewniany spichrz, niewielki murowany budynek gospodarczy i piwnica, nad którą wznosiła się niegdyś kaplica (niezachowana) oraz resztki parku porastającego brzeg jeziora Igłajcie. Spichlerz na wschodnim skraju wsi, przy drodze. Drewniany, na planie wydłużonego prostokąta, jednokondygnacyjny, na kamiennej podmurówce, kryty dachem naczółkowym. Elewacja frontowa 11-osiowa, siedem środkowych osi poprzedzonych bardzo płytkim podcieniem wspartym na sześciu przyściennych kolumnach. Otwory wejściowe w bocznych elewacjach.

Bilbiografia

• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 39-40
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 3, Warszawa 1882 (http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geograficzny/Tom_III) s. 193