Spichlerz

W w. XVIII dobra należały do ordynacji nieświeskiej, stanowiły dożywotnią dzierżawę Teofili Konstancji ks. Radziwiłł, żony Ignacego Morawskiego h. Dąbrowa. Po ślubie Stefanii Radziwiłł z Ludwikiem Wittgensteinem własność Wittgensteinów, następnie drogą dziedziczenia Marii Hohenlohe, od której w r. 1890 Zausze kupił Konstanty Hartingh, który wraz z żoną był właścicielem majątku do r. 1939. Budynek prawdopodobnie nie jest użytkowany. Drewniany, piętrowy, na planie prostokąta, nakryty dachem dwuspadowym. Przy krótszej elewacji po lewej stronie wzniesiono parterową dobudówkę nakrytą dachem pulpitowym. Wzdłuż jednej z dłuższych elewacji znajdują się podcienia wsparte na siedmiu słupach.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 2, Województwa brzesko-litewskie, nowogródzkie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1992 s. 412-413
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 14, Warszawa 1895 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XIV) s. 467-468