Seminarium prawosławne z kaplicą św. Leontiusza

Wzniesione 1888-90 z fundacji metropolity chemsko-warszawskiego Leontiusza, według projektów architekta Ljuszyna, poświęcone 1890. W czasie I wojny użytkowane jako szpital wojskowy. Od r. 1919 przekształcony na placówki edukacyjne. Budynek seminaryjny na rzucie podkowy, z dłuższym skrzydłem na linii pn.-pd., podpiwniczony, czterokondygnacjowy, z niskim parterem. Fasada dziewiętnastoosiowa z trzema ryzalitami. Dwie kondygnacje boniowane, dwie artykułowane lizenami w wielkim porządku. Na osi fasady ogrodowej dostawiona centralna, trzykondygnacjowa budowla, połączona z budynkiem klatką schodową, w najwyższej części mieszcząca kaplicę św. Leontiusza. Kaplica orientowana, z kopułą na trompach, sanktuarium i kruchta zamknięte trójbocznie ujęte od pn. i pd. prostokątnymi pomieszczeniami.

Artyści i rzemieślnicy

• Ljuszyn, architekt

Bilbiografia

• Zabytki sztuki w Polsce. Małopolska, Warszawa 2016 s. 253.