Sanktuarium Matki Boskiej Pocieszenia

Sanktuarium wokół cudownego obrazu Matki Boskiej Pocieszenia wzmiankowanego w r. 1680. Kościół wzniesiony w latach 1863-70 według projektu Antoniego Lamasche. Powiększony w r. 1939 przez dobudowę przęsła wsch. i przybudówki od pn. W r. 1975 dobudowano kruchtę. Neogotycki, jednonawowy z węższym prezbiterium zamkniętym trójbocznie skierowanym na zach., z zakrystią z przedsionkiem od pd. oraz przybudówką od pn.; nawa poprzedzona niską kruchtą. Fasada ze schodkowym szczytem. Wnętrze przykryte pozornym sklepieniem zwierciadlanym. Wyposażenie o formach neogotyckich. Ołtarz gł. sygn. T. Krupiński (1946) z obrazem Matki Boskiej Pocieszenia, w. XVII. Ołtarze boczne 2. poł. w. XVIII. Przy kościele kaplica - studnia. Neogotycka, murowana na rzucie koła, nakryta kopułą oraz druga kaplica barokowa, wzniesiona po r. 1763, murowana, orientowana, na rzucie kwadratu z apsydą od wsch. We wnętrzu malowany strop z malowidłem Matka Boska Niepokalanie Poczęta, w. XIX.

Artyści i rzemieślnicy

• Krupiński T., stolarz snycerz

Bilbiografia

• Zabytki sztuki w Polsce. Małopolska, Warszawa 2016 s. 496-497.