Pawilon dworski I

Pawilon w założeniu dworsko-parkowym, usytuowanym ok. 500 m na pn. od zabudowań wiejskich, w zakolu rzeki Zareżanki. W 2 poł. XIX w. własność Abramowiczów, po 1918 Oskierków, następnie Jarocińskich. W 1938 dobra rozparcelowane. W majątku dwór z k. XVIII lub pocz. XIX. (niezachowany), wokół dworu krajobrazowy park o pow. ok. 15 ha. W parku oficyna, pawilony dworskie, lamus i inne zabudowania gospodarcze. Pawilon wzniesiony nad brzegiem stawu, w bliskim sąsiedztwie bliźniaczego, niemal identycznego pawilonu. Wzniesiony w pocz. XIX w., zachowany w stanie ruiny. Klasycystyczny, drewniany, założony na planie prostokąta, o murowanej i otynkowanej ścianie szczytowej pełniącej funkcję fasady. Fasada trójosiowa, artykułowana pilastrami, z wejściem na osi, zwieńczona attykową ścianką z trójkątnym szczytem. W szczycie półkoliste okno.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 178
• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 162