Park przy pałacu Tyzenhauza

W XVI i XVII w. dobra Postawy w rękach Despot-Zenowiczów, od 1686 r. Biegańskich. W 1 poł. XVIII w. wniesione w posagu hr. Benedyktowi Tyzenhauzowi, zaś w k. XIX w. własność rodziny Przeździeckich. Pałac wzniesiony w 2 poł. XVIII w. dla podskarbiego Antoniego Tyzenhauza, gruntownie przebudowany w stylu klasycystycznym przez Konstantego Tyzenhauza w l. 30. XIX w. Wokół pałacu na równinnym terenie 10-hektarowy park, którego najstarsza część założona zapewne jeszcze w XVII w. przez Zenowiczów. Było to założenie regularne, od pn. i płd. ujęte kanałami łączącymi się z okrągłym jeziorkiem położonym w części pn. parku. Wzdłuż kanałów zasadzone szpalery lip. W XIX w. starsza część parku pozostawiona bez przekształceń, przed kolumnowym portykiem wytyczony kolisty gazon, wokół pałacu i na polanach wzdłuż wschodniej sadzawki założony ogród w stylu angielskim. Obecnie stawy i kanały zasypane, znaczna część parku zajęta przez powojenne budynki szpitalne, zachowane pojedyncze grupy starych drzew.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 315
• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 176