Park przy pałacu Łęskich

Niegdyś dobra w rękach Radziwiłłów, w XVIII w. m.in. Oskierków, w pocz. XIX w.często zmieniające właścicieli. Od 1838 r. własność hr. Aleksandra Łęskiego, później jego spadkobierców aż do 1937 r. Stary drewniany dwór zapewne z pocz. XIX w., w 1873 przeznaczony na oficynę. W tym samym roku wzniesiony przez hr. Hilarego Łęskiego i jego żonę ks. Marię Drucką-Lubecką nowy murowany pałac neoklasycystyczny. Park krajobrazowy o pow. ok. 5 ha, z dużym stawem wykopanym na tyłach pałacu, łączący się bezpośrednio z lasem. Do założenia poprowadzona brzozowa aleja, od bramy do pałacu krótsza aleja brzozowo-lipowa. Przed pałacem kolisty gazon z pojedynczą lipą, po bokach budynku trawniki z rabatami kwiatowymi. Staw na tyłach pałacu obsadzony drzewami, okolony ścieżką. Park obecnie przerzedzony, chroniony jako pomnik przyrody od 1986 r. Zachowanych 48 gatunków i odmian drzew i krzewów, w tym topola o wys. 30 m, obwodzie pnia 190 cm.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 27-8
• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 276