Park przy pałacu Biszewskich

Dobra pierwotnie rodziny Ostrowskich, później Hylzenów, w 2 poł. XVIII w. Buczyńskich. Majątek zakupiony w 1863 r. przez Jerzego Biszewskiego; w rękach rodziny do wybuch II woju światowej. Neorenesansowy pałac zbudowany na przełomie XIX i XX w. przez Józefa Biszewskiego. Park w k. XIX w. przekomponowany z dawnego regularnego ogrodu założonego w k. XVIII-pocz. XIX w. Krajobrazowo-regularny, z systemem wodnym złożonym z połączonych kanałami stawów zasilanych wodami rzeki Łyntupki. Przez kanały przerzucone kamienne arkadowe mostki. Park podzielony na dwie części podłużnym stawem o wym. 230 x 50 m, nad którym od płd. wzniesiony pałac oraz szeroki taras położony bezpośrednio nad brzegiem. Główna aleja poprowadzona od płd. ku wsch. fasadzie pałacu, przed którą zakomponowany parter obsadzony kwiatami. Główna część parku położona na wsch. od parteru, zapewne o układzie regularnym, z lipowymi alejkami i boskietami obsadzonymi starymi drzewami, uzupełnionymi w k. XIX w. o gatunki egzotyczne. W parku zachowane fragmenty starego drzewostanu, oraz kilka pawilonów parkowych, lodownia, wieża-wędzarnia. Na zach. od pałacu część gospodarcza z browarem, gorzelnią i innymi zabudowaniami gospodarskimi.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 203
• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 209
• Федорук А. T., Садово-парковое искусство Белоруссии, Минск 1989 s. 98-99