Park Ogińskich

Miejscowe dobra od poł. XVIII w. do II wojny światowej w rękach Ogińskich. Zapewne w XVIII w. założony regularny ogród francuski, w pocz. XIX powiększony o park romantyczny założony przez ks. Michała Kleofasa Ogińskiego (całość ok. 20 ha). Park zaniedbany w 2 poł. XIX w., częściowo zniszczony w czasie I wonny światowej. Pałac w ostatnich latach odnowiony, park uporządkowany. Starsza część parku o charakterze symetryczno-osiowym, z centralną kompozycją o skomplikowanym wzorze geometrycznym, okoloną lipowymi alejami (do dziś zachowane jedynie szpalery lipowe). W pocz. XIX w. za czasów Kleofasa Ogińskiego od pn.-zach. założony park krajobrazowy, oddzielony od części regularnej lipową aleją stanowiącą od tej pory główną oś kompozycyjną parku, przy której wzniesiony klasycystyczny pałac - dominanta architektoniczna zespołu. Przez park przepływające rzeczki Bobrynka i Rudziczka, zasilające duży zbiornik wodny (ok. 2 ha) z wyspami, usytuowany w regularnej części ogrodu. Na szerokich polanach parku krajobrazowego usypane sztuczne kopczyki obsadzone kwiatami, aleje parkowe wysadzane brzozami, w ogrodzie botanicznym hodowane rzadkie gatunki roślin. W parku wzniesione romantyczne pawilony, wieża z iglicą, kaplica, młyn, wśród drzew rozłożone kamienie pamiątkowe, m.in. poświęcony pamięci Kościuszki.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 254-6
• Федорук T., Садово-парковое искусство Белоруссии, Мінск 1989 s. 102-3
• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 123
• Jankowski, Cz., Powiat oszmiański. Materiały do dziejów ziemi i ludzi, t. 2, Petersburg 1897 s. 141