Park

W XVI w. dobra Hanuta w rękach ks. Holszańskich, następnie Kociełłów. Od 1 poł. XVIII w. własność Ogińskich. Pałac wzniesiony ok. 1765 r. przez ks. Tadeusza Ogińskigo, wokół pałacu założony rozległy park. Po 1832 r. dobra sprzedane Rzewuskim, na przełomie XIX i XX w. Wołłowiczom. Pałac w czasie II wojny spalony, zniszczony park i pozostałe budynki założenia. Park pierwotnie o pow. ok. 30 ha, zachowujący częściowo dawne regularne rozplanowanie. Od zach. ograniczony stawem, od pn. rzeczką Hanutką, od płd. ogrodzeniem z bramą wjazdową. Przed pałacem założony gazon, na tyłach pałacu główna część ogrodu, z gazonem przed tarasem i trzema lipowymi szpalerami odchodzącymi ku rzeczce, z których środkowy najszerszy, boczne, odchodzące od alkierzy, węższe. Trzy główne szpalery poprzecinane poprzecznymi, tworzącymi z nimi zamknięte, niezadrzewione kwatery. Za regularną częścią ogrodu rozległy park krajobrazowy, ze skupiskami starych sosen oraz olch i wierzb nad rzeczką. Największa 15-hektarowa część ogrodu obsadzona gęsto modrzewiami. Na wsch. od pałacu zabudowania gospodarcze.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 115-6
• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 248
• Федорук А. Т., Старинные усадьбы Минского края, Минск 2000 s. 59-62