Park dworski

Majątek pierwotnie w składzie dóbr Widze. W 1 poł. XVII w. własność łowczego litewskiego Jana Naruszewicza, po 1661 wniesione w wianie Augustynowi Wawrzeckiemu. W rękach rodziny Wawrzeckich do poł. XIX w., kiedy to przeszły w posiadanie rodziny Mineyków. W l. 60. XIX w. w majątku założone uzdrowisko zw. Łazienkami, wykorzystujące siarczkowe źródła mineralne. W końcu XVIII w. wzniesiony przez Stanisława Jakuba Wawrzeckiego drewniany dwór, przebudowany ok. 1900 r., za czasów Władysława Mineyki. Po II wojnie światowej majątek przekształcony w kołchoz. Dwór otoczony parkiem krajobrazowym, założonym na stromym zboczu na pn. brzegu jeziora Smierdis (zw. Dworskim). Park o pow. ok. 4,5 ha., z dominującymi lipami, świerkami, sosnami, modrzewiami a także gatunkami egzotycznymi, jak daglezja i sosna wejmutka. W parku znajduje się kamień z wyrytymi imionami "Ewa" i "Zaza", upamiętniający klacz i sukę jednego z właścicieli majątku. Do dworu wiodąca aleja klonowo-jesionowa o długości 280 m. Park otoczony niskim kamiennym ogrodzeniem, z którego zachowane dwa czworoboczne kamienno-ceglane słupy bramy. Obecnie park objęty ochroną jako pomnik przyrody.

Bilbiografia

• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 68-69
• Rąkowski G., Wśród jezior i mszarów Wileńszczyzny, Warszawa 2000