Park dworski

Majątek pierwotnie rodziny Szemiotów, w 2 poł. XVI w. Boskich, następnie Szwykowskich, Przeździeckich i Despot-Zenowiczów. Od 1 poł. XVIII w. w rękach Sulistrowskich. W 1 poł. XIX w. wniesione w wianie Aleksandrowi Skirmuntowi; własność rodziny do 1939 r. W majątku dwór wzniesiony przez Aleksandra Sulistrowskiego ok. 1780 r. spalony w 1942 r. Dwór w centrum rozległego, symetrycznego założenia, obejmującego pow. ok. 100 ha. Główna oś biegnąca od dworu w kierunku pn., przez mostek na kanale (niezachowany) i poprzez 2-kilometrową aleję z lip, olch i jesionów, poprowadzoną między stawami ku wsi Szemetowszczyzna. Park niegdyś o pow. 20 ha, pierwotnie regularny, w XIX w. powiększony o część krajobrazową, położoną niżej, dalej od dworu, zwaną zwierzyńcem, poprzecinaną kanałami z przerzucanymi przez nie mostkami. Przed dworem obszerny gazon obsadzony wzdłuż podjazdu drzewami formowanymi na kształt kul. Z tyłu dworu dwa tarasy, z których wyższy otoczony lipami. Niżej położony wielki sad ujęty w ramy alei lipowych i leszczynowych. W parku założona również altana z lip zasadzonych na rzucie okręgu. Do dziś zachowane jedynie pozostałości alei i resztki dawnego drzewostanu.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 371
• Федорук А. Т., Старинные усадьбы Минского края, Минск 2000 s. 154-5
• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 230