Park dworski

Dobra w XVI w. w rękach Ościków, następnie Hlebowiczów, zaś w XVIII w. Sawickich i Niezabytowskich. Od pocz. XIX do 1939 r. własność rodziny Tukałłów. Założenie dworskie kształtowane od k. XVIII w. przez Niezabytowskich. Regularny barokowy ogród założony w 1793 r., w 1 poł. XIX w. przekształcony w park krajobrazowy. Klasycystyczny dwór wzniesiony w 1830 r., spalony w 1942 r. Park o pow. ok. 10 ha. Część pn. starsza, o regularnej kompozycji, część płd. w formie parku krajobrazowego, z dworem. W centralnej części parku trzy stawy połączone kanałami Od bramy (bud. 1934 r.) Prowadząca do dworu aleja wysadzana kuliście strzyżonymi lipami, wzdłuż elewacji frontowej zasadzone tuje formowane na kształt stożków. Przed fasadą obszerny trawnik opadający ku sadzawce, za którą park krajobrazowy. Na skraju parku kapliczka z 1 poł. XIX w. Za parkiem dwór gospodarczy.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 266
• Федорук А. Т., Старинные усадьбы Минского края, Минск 2000 s. 128-134
• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 258