Park dworski

Zespół dworsko-parkowy położony z zachodniej części miasteczka, w XVI w. należącego do dóbr królewskich, następnie m.in. do Sapiehów i Tyzenhauzów, a w XVIII w. do Epereyszych, Wołłowiczów i bpa Ignacego Massalskiego. W 1805 r. dobra zakupione przez Onufrego Houwalta, w rękach rodziny do wybuchu II wojny światowej. Po wojnie w majątku urządzony sowchoz, w XXI w. Mejszagolski Ośrodek Kultury. Obecnie dwór w rękach gminy, zabudowania gospodarcze sprywatyzowane. Park dworski o pow. ok. 14 ha, krajobrazowy, położony na płd.-wsch. od dworu, obejmujący bezpośrednie otoczenie dworu, trzy niemal równoległe aleje i kompleks Góry Zamkowej. Od strony traktu biegnącego wzdłuż miasteczka poprowadzona do dworu aleja kasztanowa. Przed fasadą dworu wytyczony trawiasty kolisty gazon o średnicy 60 m, okolony drogą przy której żywopłot ze spirei. Przy lewej bocznej elewacji pałacu założone rosarium o wym. 25 x 25 m, otoczone żywopłotem. Trzy główne aleje parkowe poprowadzone na płd.-wsch. od dworu, wysadzane głównie lipami. Teren pomiędzy alejami obsiany trawą, z pojedynczymi klonami i jodłami. Teren "góry zamkowej" utrzymany w stanie dzikim. Park zachowany szczątkowo.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 11, Województwo kijowskie oraz uzupełnienia do tomów 1-10, Wrocław-Warszawa-Kraków 1997 s. 567
• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 336