Park dworski

Dobra Leonpol, pierwotnie zwane Czuryłowiczami, w XVI w. w posiadaniu Massalskich, po 1611 Lwa Sapiehy, następnie rodziny Rudomina-Druckich, Ogińskich i Kleczkowskich. W 1745 zakupione przez Mikołaja Tadeusza Łopacińskiego i pozostające w rękach rodziny do II wojny światowej. W l. 1768-69 wzniesiony przez Tadeusza Łopacińskiego barokowy pałac, wokół pałacu założony park z cieplarniami i oranżeriami. Przed pałacem założony wielki dziedziniec zbliżony do prostokąta, porośnięty trawą, po obu jego stronach dwa budynki gospodarcze. Za pałacem część parku położonego nad brzegiem rzeki Dźwiny, ze skupiskami wysokopiennych sosen i świerków. Na wsch. od pałacu park lipowy ze szpalerami zwanymi "labiryntami" oraz rzeźbami na niewielkich wzgórkach. Dalej oranżeria i dwa stawy, za którymi zabudowania gospodarcze i ogród owocowy graniczący z lasem. Na zach. od pałacu dwa inne stawy połączone systemem rowów z leśnymi jeziorami w dawnym zwierzyńcu. Obok pałacu trakt wysadzany lipami.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 185-187
• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 52