Park dworski

Miejscowe dobra w XVII w. w posiadaniu Goliusza, następnie Puzynów i Łopacińskich, od 1798 Plater Zyberków. W 1841 zakupione przez Stanisława Jasińskiego. W dwudziestoleciu międzywojennym własność agronoma Stanisława Sienkiewicza. Po wojnie na terenie majątku urządzony kołchoz, obecnie domy prywatne i stadnina koni. Wokół dworu na zach. brzegu jeziora Czerwonodworskiego park o pow. ok. 12 ha, założony w XVII w. przekształcony w 1 poł. XIX w., od 1986 r. objęty ochroną jako pomnik przyrody. Park o rozplanowaniu geometrycznym, pierwotnie złożony z dwóch kwater rozdzielonych aleją prowadzącą do kaplicy. W XIX w. wytyczone trzy lipowe aleje poprowadzone na pn. od dworu, równolegle do siebie. Środkowa aleja wiodąca od tylnej elewacji dworu do kaplicy ustawionej w parku (zburzona w 1955 r.). Do części gospodarczej założenia poprowadzona aleja kasztanowa, wycięta w 1940 r.W parku zachowane fragmenty lipowych alei oraz resztki wielogatunkowego starodrzewia (sosna zwyczajna, świerk pospolity, modrzew Sucatova, lipa drobnolistna, brzoza, klon pospolity, jesion wyniosły).

Bilbiografia

• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 292
• https://kvr.kpd.lt/#/static-heritage-detail/0DB38206-16C4-4A61-BA38-483E373338E2 [dostęp: 1.03.2021]
• Kačinskaitė I, Raudondvaris prie Raudonojo Dvaro ežero: 400 metų istorinės raidos atspindžiai, "Acta Academiae Artium Vilnensis", 96, 2020, s. 193-228