Pałacyk myśliwski

Dawniej dziedzictwo rodziny Górków h. Łodzia, od których po r. 1592 ziemie odkupił Jan Zamoyski, pierwszy właściciel nowo utworzonej ordynacji, dzierżonej przez Zamoyskich do r. 1944. Pierwsza rezydencja wzniesiona przez Jana Zamoyskiego jako pałacyk myśliwski, położona wśród rozlewisk Świerszcza i Wieprza, otoczona systemem grobli, kanałów i stawów rybnych. Na rozległych terenach ordynat hodował dziki, sarny, jelenie, a nawet tarpany i żubry. Według Kuropatnickiego w 4. ćw. w. XVIII dwór wraz z oficynami był mocno zaniedbany i niezamieszkany. Była to budowla drewniana, założona na planie prostokąta, podwyższona o piętro na osi z poprzedzającym ją portykiem kolumnowym, nakryta pośrodku dachem dwuspadowym. Wewnątrz zaaranżowano m.in. „salę do tańca”, salon „bawialny” i pokój bilardowy wraz z biblioteką. Pałacyk spłonął w latach 30. w. XIX, a zachowane wyposażenie przeniesiono do Klemensowa, który stał się główną siedzibą ordynatów.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 388-398
• Zabytki sztuki w Polsce. Małopolska, Warszawa 2016 s. 1586-1588
• Śledzińska E., Pałacyk myśliwski, „Spotkania z Zabytkami”, 9 (1998), s. 29-30
• Matławska-Patyk L., Patyk M., Renesansowa willa Jana Zamoyskiego w Zwierzyńcu nad Wieprzem, „Teka Komisji Urbanistyki i Architektury”, 20 (1986), s. 203