Pałacyk myśliwski

Stanisławów, podobnie jak położony na przeciwległym brzegu Niemna, Augustówek należał do króla Stanisława Augusta. W poł. XIX w. majętność zakupili Druccy-Lubeccy. Na przeł. XIX i XX w. dobra należały do ks. Władysława Druckiego-Lubeckiego, żonatego z Marią Zamoyską, a następnie w okresie międzywojennym do ich syna Jana. W Stanisławowie pałacyk myśliwski wzniósł dla króla Antoni Tyzenhauz. Projekt budowli jest przypisywany arch. Józefowi Sacco. Była to budowla parterowa, na rzucie prostokąta, w części środkowej piętrowy, trójosiowy ryzalit o zaokrąglonych narożach, rozczłonkowany za pomocą płycin i pilastrów, poprzedzony głębokim, trójarkadowym portykiem; zwieńczony trójkątnym tympanonem ze ścianką attykową. Skrajne osie elewacji frontowej zostały zaakcentowane przez półkoliście zamknięte okna, wyodrębnione dodatkowo w pasach tynku. Elewację ogrodową odznaczał od frontowej jedynie półkolisty ryzalit, zwieńczony ścianką attykową z ćwierćkolistym zwieńczeniem na osi i wydzielona trzema płycinami (w środkowej znajdowały się inicjały króla SAR z umieszczoną nad nimi koroną). Wnętrze o układzie dwutraktowym, z dwupoziomową sala balową usytuowaną przy środkowym ryzalicie ogrodowym, ponadto do r. 1939 przetrwały ślady sztukaterii zdobiących sufity. Przed pałacem rozciągał się kwietny gazon, a po jego obydwu stronach dwie sześcioosiowe, parterowe oficyny, nakryte czterospadowym dachem. Na wprost pałacu znajdowała się brama wjazdowa. Od strony elewacji ogrodowej rozciągał się niewielki park.

Artyści i rzemieślnicy

• Sacco de Józef (Giuseppe) (1739-1789), architekt

Bilbiografia

• Aftanazy, R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 3: Województwo trockie, Księstwo Żmudzkie, Inflanty Polskie, Księstwo Kurlandzkie, Wrocław 1992 s. 134-135.
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 11, Warszawa 1890 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XI/) s. 281.