Pałacyk

W dobie nowożytnej własność Wiśniowieckich i Prawdzic-Zaleskich, od r. 1827 w rękach Baltazara Podhorskiego. Ostatnim dziedzicem włości przed r. 1913 był hr. Władysław Branicki. Pałacyk neogotycki wzniesiony przez Kazimierza Podhorskiego po r. 1850. Dominantę rezydencji od strony podjazdu stanowiła czworoboczna, dwupiętrowa wieża z balkonem i drzwiami wejściowymi ujętymi w tzw. łuk Tudorów, zwieńczona krenelażem. Drugim mocnym akcentem rezydencji była smukła wieża cylindryczna. Między nimi znajdowało się dwukondygnacyjne skrzydło kryte dachem dwuspadowym oraz skrzydło parterowe z ryzalitem i facjatką. Dookoła budowli rozciągał się park krajobrazowy. Założenie niezachowane.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 11, Województwo kijowskie oraz uzupełnienia do tomów 1-10, Wrocław-Warszawa-Kraków 1997 s. 254-255
• Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 4, Warszawa 1883 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_IV) s. 494
• Jaroszewski T. S., O siedzibach neogotyckich w Polsce, Warszawa 1981 s. 231-232