Pałacyk Burczak-Abramowiczów

W w. XVII własność Zbaraskich, następnie Wiśniowieckich i Mniszchów. W kon. w. XVIII dobra nabył Seweryn Wisłocki, ale już w r. 1800 włości odkupił Stanisław Joteyko h. Ostoja, który w r. 1841 spieniężył majątek Walentemu Burczak-Abramowiczowi. Pałacyk wzniesiony w latach 1860-1863 przez Burczak-Abramowiczów według projektu arch. Grossa. Budowla asymetryczna w typie willi włoskiej lub szwajcarskiej, zróżnicowana, założona na wysokich suterenach, częściowo dwukondygnacyjna. W fasadzie znalazł się na środku ryzalit i boczne pawilony. Nad budynkiem dominowała czworoboczna, czterokondygnacyjna wieża. Tynki gładkie, okna bez zdobień, dachy dwuspadowe. Wewnątrz bogaty wystrój z kolekcją mebli i obrazów. Dookoła pałacyku rozciągał się park z ogrodem kwiatów egzotycznych. Kompleks niezachowany.

Artyści i rzemieślnicy

• Gross, architekt

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 11, Województwo kijowskie oraz uzupełnienia do tomów 1-10, Wrocław-Warszawa-Kraków 1997
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 13, Warszawa 1893 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XIII) s. 883