Pałac Żebrowskich

Gniazdo rodziny Żurawińskich h. Korczak, pod kon. w. XVIII własność Tadeusza Żebrowskiego h. Jasieńczyk, później Chajęckich h. Korab. W poł. w. XIX wieś należała do Władysława Skrzyńskiego h. Zaremba, którego spadkobiercy dzierżyli włości do r. 1939 (ostatnią dziedziczką była Helena, żona przedwcześnie zmarłego Jerzego Czartoryskiego). Pałac z przeł. w. XVIII i XIX, założony na rzucie prostokąta, dwukondygnacyjny, dziewięcioosiowy, z dwoma skrzydłami od ogrodu, tworzącymi wraz z korpusem imitację podkowy. W fasadzie dwukondygnacyjny portyk filarowy z balkonem u góry, zwieńczonym trójkątnym przyczółkiem. Po obu stronach portyku galerie z arkadkami wspartymi na filarach, od pn. skrzydła łączył taras, a pn.-zach. narożnik pałacu zaadaptowano na ogród zimowy. Rezydencja spłonęła w r. 1904.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 7, Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 627-634