Pałac

Ustronie przed 2. poł. XVIII w. należało do rodziny wegierskiego pochodzenia Epereyszych. Od tego czasu właścicielami byli Siemaszkowie h. Łabędź. Marianna Siemaszkówna przez małżeństwo z Apolinarym Morawskim h. Dąbrowa, wniosła dobra Morawskim. Majątek odziedziczył ich syn Stanisław Morawski, który w r. 1838 osiedlił się na stałe. Zapewne w tym czasie istniał modrzewiowy dwór, wzniesiony jeszcze przez Siemaszków w poł. XVIII w. Była to budowla założona na planie prostokąta, parterowa, na wysokiej podmurówce, siedmioosiowa, nakryta dachem czterospadowym, pobitym gontem, z dwoma lukarnami. Do elewacji frontowej przylegał czterokolumnowy ganek, zamknięty trójkątnym szczytem. W 2. poł. XIX w. do prawej strony pałacu dobudowano niewielkie skrzydło. We frontonie napis "Pracy, Przyjaźni i Pokojowi" (pierwotnie w sentencji łacińskiej). Na temat układu wnętrz nie posiadamy zbyt wielu informacji, a na wyposażeniu znajdowały się m.in. kolekcja obrazów polskich malarzy. Dwór otaczał ogród zakomponowany w meandrach rzeki Wierzchniej. Obecnie w zabudowaniach dworskich mieści się pub.

Bilbiografia

• Aftanazy, R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 3: Województwo trockie, Księstwo Żmudzkie, Inflanty Polskie, Księstwo Kurlandzkie, Wrocław 1992 s. 152-153.