Pałac Uruskich i Sapiehów

W 2. poł. w. XVIII miejscowość należała do Potockich. Seweryn Potocki przekazał dobra córce Wandzie i jej mężowi Kajetanowi Uruskiemu h. Sas. Jedyny syn Uruskich Seweryn oddał majątek, początkowo w dzierżawę, mężowi swojej córki Seweryny, Janowi Pawłowi Sapiesze. Ich córka Seweryna Elżbieta Sapieżanka pozostała właścicielką Biłki do II wojny światowej. Dwór z czasów Potockich ok. r. 1820 został rozbudowany przez Uruskich wg proj. Fryderyka Baumana. Na rysunku Piotra Langego widoczna dwukondygnacyjna budowla o pięcioosiowej elewacji ogrodowej z wgłębnym portykiem oraz jednokondygnacyjnym lewym skrzydle. Ok. r. 1880 rezydencję przebudował i powiększył Jan Paweł Sapieha. Elewacja frontowa dwukondygnacyjnego korpusu głównego była podzielona na pięć trójosiowych części - dwie z nich zostały wyróżnione pseudoryzalitami - w prawym mieściło się główne wejście. Ryzality zwieńczone trójkątnymi szczytami, a trzy osie pomiędzy nimi attyką tralkową. Całą tę część fasady spinał balkon z tralkową balustradą, wsparty na czterech filarach. Korpus budowli przykryty dachem czterospadowym, skrzydła trójspadowymi. Dwór obrabowany i spalony przez wojska carskie w r. 1914. Po I wojnie światowej rezydencji nie odbudowano. Pozostał jedynie kilkudziesięciohektarowy park, w okolicy domu stylizowany na ogród angielski.

Artyści i rzemieślnicy

• Bauman Fryderyk (1765/1770-1845), architekt i rzeźbiarz
• Lange Piotr

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 7, Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 246-251
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 1, Warszawa 1880 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_I/). s. 229